Joyce van Dobben, geboren in Den Haag, verhuisde na haar 10e jaar naar Haarlem en woont tegenwoordig in Spaarnwoude.
Als kind zat zij vanaf haar 4e jaar altijd al te tekenen en ze herinnert zich dat ze altijd het gevoel had dat er van alles in haar potlood zat dat "er uit" moest! Eind jaren '40 was er nog (altijd te) weinig papier beschikbaar dus het waren vaak gewone kladblokjes waar zij het dan maar mee moest doen. Of soms met stalen behangpapier, die waren mooi groot. Het maakte allemaal weinig uit want alles was goed zolang er maar één blanco kant aan zat.
Joyce werd ooit uitgeloot bij het toelatingsexamen Kunstnijverheidsschool (later de Rietveld academie) omdat er 200 aanmeldingen waren voor ongeveer 80 plaatsen. Ook dit maakte uiteindelijk niets uit, want Joyce ging (al dan niet autodidact) succesvol verder en bekwaamde zich in de meest uiteenlopende technieken.
Tekenlessen heeft ze nooit gehad. Wel heeft ze ruim 4 jaar (1970-1974) wekelijks privé schilderlessen gehad in olieverfschilderen (klassieke stijl) van wijlen Jan Grunstra die op zijn beurt nog les heeft gehad van H.F. Boot in Haarlem. Joyce kijkt terug op een voor haar dierbare periode waarin zij veel heeft geleerd - en geschilderd!
De onderwerpen die zij haar hele leven lang het liefst schildert en tekent zijn altijd dieren geweest. Voornamelijk paarden, honden en vogels. Zij leeft zich in in haar onderwerp en begint altijd met de ogen om zo het gevoel te versterken dat er inderdaad al een vorm van "contact" is.
Inmiddels is zij in de jaren '70 moeder geworden van twee mooie kinderen die de nodige tijd en aandacht vroegen. Toch heeft zij kans gezien om ook in die tijd nog een aantal opdrachten voor paarden-portretten in olieverf te maken.